شرمنده از اینکه دیر کردم راستش یه کاری واسم پیش اومده بود که با ید

انجامش می دادم .تعطیلات خوش بگذره

امیدوارم مطالب زیر رو بخونید چون زیادی واسش...

آه از آن روزی که دستان تو از من دور شد

آه از آن صبر وتحمل کاینچنین خشم گور شد

اشک من باور نمیدارد

نگاهم پشت چشم ماه

یار را در بر نمی آرد

بزن باران دل من سخت غمگین است

عشق مجو از آنکه قلبش دشنه ی کین است

اشک بر چشمم نمی ماند نفسهایم چه سنگین است

ستاره داغ بر چشمان خود از شرم چشمانش

کبوتر داغ بر بالهای خود از آه پروازش

وشاعر داغ بر لبهای خود از خشم اشعارش

دارم از غصه میمیرم تو که نیستی ببینی

دارم از غمت میمیرم تو کجایی که ببینی

نمیبینی نمیبینی دیگه هیچ وقت نمیبینی

نگاه ودستای سردم ونفسهام

دیگه من هم نمیبینم

تو واون چشمای نازت ونفسهات

حتی تو خواب نمیبینم

رفتی وتنهام گذاشتی

چه قرارهایی که با هم نمیزاشتیم

تو چرا تنهام گذاشتی مگه ما قرار نذاشتیم که بمونیم واسه ی هم؟

تو نذاشتی نگذاشتی

آره من شکسته قلبم

آره من خسته وسردم

آخه از غمت شکستم

من واست آرزوها داشتمو افسوس

یکی شم بر نداشتم

مگه من چی کم گذاشتم که تو اینطور از من ودلم گذشتی

چرا رفتی چرا رفتی مگه من چی کم گذاشتم

از منو آرزوهای من گذشتی

با همه خوبی که داشتی عاقبت تنهام گذاشتی

پا گذاشتی رو تموم آرزوهام

از من ودلم گذشتی

دل من باور کن عشق سراب است سراب

دل من غمگین باش یار محال است محال

او دلش سنگ شدوشیشه ی قلبم بشکست

سنگ بر دل بزد و روح لطیفم بگداخت

اشک بر چشم نمانده آه بر لب نمانده

غم بر دل بنشانده سنگ بر سنگ نمانده

آه را قوت ای کاش نمانده

درد را قدرت درمان نمانده

تو که رفتی دشت خاموش شدو روشنی بر قلب نمانده

اشک خشکید به چشمم راه برگشت نمانده

روز اول آشنایی

روز دوم باز خوانی

روز سوم عاشقی و باز تابی

روز آخر هم جدایی

این همه آخر یک همصحبتی ست

آخر یک داستان عاشقی ست

عاشقی یا نه هوس بیخود شدن

از همه جستن بریدن خوار شدن

روزهای پر ز مهرو عاطفه

روزها سرشار از هر خاطره

آخر از خود بریدن عاشقی ست

عشق نیست این آخر دیوانگی ست

آخر یک داستان عاشقی ست

آخر هر عاشقی آوارگی ست

در آستانه ی مرگم نشسته ام که بیایی

دلی برایم نمانده چرا نمی آیی

به باغ عاطفه ام هیچ رنگی نیست

غبار آینه باشد که هیچ رحمی نیست

مرا به کنج عزلت خود میکشاند شب

به روی دفتر پیوند هیچ عهدی نیست

نه حال شعر گفتنم است ونه هم نفسی

فضیلت انسانیت کشته شد در هوسی

باز دل در هوای پر زدن است

وگل در انتظار بوسه ی باد

ستاره می گریست در دل شب

و ماه میگرفت صورت خویش

تو شکستی چون جام

چون دل مرده زکام

چشم من سخت ببار

از پس آینه ها در نگه یار ببار

گر چه از من دوری اما

بر وفاداری وفا کن

صبر بیهودگی ام بس

بر من افسرده دل کمتر جفا کن

چه کسی می داند که درون دل من چیست

جز آواز فریبی و همان حس غریبی

و دلم باز سراغ گل گمگشته ز آغوش چو مادر که جدا گشته ز فرزند گرفته

و صدای تپش قلبی که

عاقبت می ایستد از غم معشوق

چه افسوس و صد افسوس

که هرگز نه خواهد فهمید ونخواهد فهمید

چه کشیدم ز پس چهره ی خندان

به تو آری که همان نو گل بشکفته ی قلبم باشی

چه کشیدم ز الطاف مغیلان که چرا با گل نازی که تو باشی

من جوشیدم

گل من باور کن که خدا یاور ماست

که چه ما میگوییم

که چه ما میخواهیم

گل من گر چه طوفان شد و ببرید وجودت ز تن من

که همان ظرف سفالینه ی پوسیده ی تنها که خودم باشم وبس

ولی افسوس

نتوانست خیال تو وعطر تو

از خانه ی قلبم برباید

ومن آری که همان گلدان درز گرفته باشم

از غم دوری تو خواهم مرد

یا به باد امروز یا به طوفان صبا

در التهاب لحظه ها دلم پر از صداقتت

دلم پر از سکوت مات تو پر از غم نجابتت

پرنده پر نمی زنه توکوچه ی خاطره ها

ستاره سر نمی زنه به خونه ی آرزوها

من وسکوت پنجره من ونگاه منتظر

من وتبسم غروب من وهوای منفعل

یه روز می یایی ازسفر با کوله باری از نفس

هر آن حسادت می کنند پرنده های تو قفس

من با تو خو شبختی مو قسمت میکنم

زندگي رسم خوشايندي است

زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ

پرشي دارد اندازهْ عشق

زندگي چيزي نيست كه لب طاقچهْ عادت از ياد من و تو برود.

خوندنم ترانه نیست هق هق بی کسیه

مرد غمگین صدا بی تو مرد بی صداست

برای چشم عاشق تو نامه پست می کنم
میشه آن تبسمی که میل توست می کنم
غم شکستن من وتو هم تمام می شود
تو فکر راه را نکن خودم درست می کنم

بــــه نــــــــام خـــــــــــدا

نمی دونم از چی بگم از کجا شروع کنم

آخه درد من یکی دو تا نیست،درد من درد دل

واسه درد دلم دوای نیست

نمی خوام بگم چی هستم،چی می نویسم و کی هستم

بدون هیچ بهونه ای می رم به پای دردم

عاشقش بودم از دل و جون،دوستش دارم تا ته جون

از بخت بدم روم نشد بگم دوستت دارم،دوستت دارم تا آخرش

دیگه تنها شدم،آره غم هم به جای اون کنارمه

هنوز چشام ابریند،اشکهام امونم نمی دند

پروانه های دور شمع سوختن و خاموش شدند

حالا من موندم و یه دل شکسته،با کلی درد خسته

روحم شکست و مرد،دارم تابوتی واسش می سازم

تابوتی از جنس غم

بیچاره روحم چه عذابها کشید

سرنوشت دوست داشتنش رو خط کشید

مگه گناه اون چی بوده؟

دوست داشتنش...یا عاشق بودنش...!

باعث این جدایی هم خارهای بین ما دوتاست

خارهای از جنس زهر...

عذاب وجدان دارم

چرا نگفتم دوستت دارم؟

از خودم بدم می آد گاه گفته بودم دوستت دارم

خارهای بین ما دو تا خشک می شدند تا حالا

فرصتی برام نمونده بزار بگم دوستت دارم...

من و ببخش دیر گفتم دوستت دارم...

این هم بدون دوستت دارم تا آخرش...

دو تا پرنده هستیم رو شاخه های غربت

نه اهل قصه گفتن نموندن و نه سوختن

ما بس که نپریدیم پریدن یادمون رفت

توراه موندیم و دیگه رسیدن یاد مون رفت

رو درختی تنها توی دشت و صحرا بی پناهیم

پر توی بال من اما باز مهتاج یه نگاهیم

 تقدیری نه سلام نه کسی با یه پیامی پاک ومعصوم بی گناهیم

خالی از هم پر آبیم

دو تا پرنده هستیم رو شاخه های غربت

نه اهل قصه گفتن نموندن و نه سوختن

هر زمستونی که می میریم تو بهار باز جون می گیریم

پرهای سرد ما واسه دست آفتاب بی قراره

تا بهار رو دیدند چاره ما تنها انتظاره انتظاره

چاره فقط انتظاره...